مجموعه ی  شعر های علی کاکاوند از ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۳ (  یک شعر منقطع)

در اين كتاب مي خوانيد :

 عنوان                                   صفحه

   1- سرباز...........................................................5

2-ـــــــــــــــ .......................................................17

3-مرد افكن............................................................19 

4- دريدا خط خطي.................................................21

5- پيش كشي....................................................23

6- چيزي كه زندگي است...........................................۲۴ 

7- پرانتز هاي آدم  پي نوشت هاي قاتل.........................۲۶ 

8- تا بي  تا تو............................................................۳۴ 

9- بي تا  بي تو.........................................................37

10- وقتي ساعت خواب ديد..........................................41

11- دعوت هستي به صرف چند فعل................................43

12- مرخصي................................................................44

13- تلف ها...................................................................45

14- تريبون آزاد...............................................................46 

15- بعد از اين همه مكان زمان..........................................48

16- پاييز شبي...............................................................49

17- من و توو شخص غايب................................................50

18- دروغ هايي كه دركم نكردند........................................52

 19- سرگذشت نوشت...................................................54

20- طبيعي است.........................................................55

21- جامعه شناسان.......................................................56

22- روايت خطي متوازي....................................................58

23- پنج شنبه ي لعنتي مهر 1382........................................60

24- شلاق كش (معاشقه ي جلاد و مجرم)..............................62

25- روايت خطي متنافر.......................................................64

26- بن بست..................................................................65

27- تق توق....................................................................66

28- اين دختر نيمه هر جايي عجيب مي خندد.......................67

29- در مورد اين مجموعه(حرف آخر)..................................72

      ۱    سرباز

   من احتمالاً از يك وقفه ي كوتاه بار شده ام     از يك شب زمستاني

   در رياضي يك روز ابري   افتاده ام

   از خانه هاي سياه و سفيد فقط اسب را به ياد دارم

   سرباز جوخه ي اسكلتي شده ام كه  اصرار دارد بي گناه است

   فكر اينم مرا که مي خوانيد چه قضاوتي داريد

   پس به نوشتن جوري نگاه مي كنم كه مثلاً فكرتان را خوانده باشم

   سربازا                 رو به جوخه

   خبر      اُر       در فاصله اين سطر تا سطر بعدي اتفاقاتي مي افتد كه از نجابت نويسنده اش مي كاهد

   شك نكن                    شليك كن

   كُرَه چيز گفتم آتش  

   آتش گفته بود      آتش گرفته بود

   پاك سوخت          نا پاك سوخت

   ورق روي ورق برگشت

  بي بي!         من سرباز پشت پاي توام

   ببين چه گونه در اين پادگان قمار مي شوم

   ميز به ميز  مرز به مرز

   بر سرم مي ريزد     از فرمانده و هر مافوقي      توپ     تشر

   آس و پاس افتاده ام           روي تنگه اي كه عمليات ندارد

   به خيا لم   هملت شاهنامه ي بزرگي بودم

   و پدرم شاهي كه تو را وفادار مي دانست

   اما روح من از چه چيزها كه خبر نداشت

   حالا آش و لاش كنار گودي نشسته ام و

   هنوز فكر مي كنم هلويي كه روي تخت بيمارستان صدايم زدي و از دستت گرفتم

   طعم همين ساعت هاي اول صبح را مي داد

   چرا از يادم نمي رود بي بي!

   من كه قسم نخورده ام كه ديوانه بشوم

   اين همه توپ   تشر   مسلسل به شكمم بسته اند تنها ولم كرده اند

   در دل اين كوه ها

   سرباز پاپتي تو كجاي راهش را بلدي ست

   ها؟   كجا؟    ها!

   هي صداي لعنتي تكرار كن

   از كجا؟   ها؟

   هي   هاها   هي

   هاها    هي ديوانه!     سنگم نزن      رنگم نكن

   دست بردار       سر بردار      دل     دل     دلِ دار دارم

   درد ديدارم زايمان هفت ماهه كرده است       باد

   عقيم به راهي ست كه مسافر زاييده است       اين همه آدم

   مي آيند       مي روند     مي گويند     اما پرت

   خسته ام    نمي بينم

   _ از نبودنت بوي هميشه نيامدن مي آيد  پسرم كجايي؟

 مي شود لطف كنيد چيزي تعارف كنيد كه بي كارم نگذارد

   مادر!       من دوباره گيجم

   چه هوس بازي زير خاك لخت شده اي و جم نمي خوري

   سلام راهم مي دهيد؟

   راهم را دادند به كسي كه همراه ام نبود

   گير كرده ام در اين بازي كامپيوتري

   تا چشم كار مي كند آدم است كه بايد بكُشم

   اينجا ميدان پنجم مين است

   آنيا! همكارخوشگلم

   عاصي نشدي از اين همه خون ديدن

   هنوز آدم مانده است

   كسي كه اين همه حرف بود پشت سرش

   برايش درآوردند:

   حرف      زبان      كاسه چشم عسل

   همه را دوست داشت

   به ستون تكيه داده ميان تخت ها قدم مي زند

   در آسايشگاه 2 دراز به دراز

   جنازه _ سرباز هايي  كه خواب نمي بينند

   سر بعضي زير پاي بعضي

   چند تا دست بيرون از كادر

   پاهاي جمع شده زير شكم ها

   از اين ها          كسي نمي خندد            كسي نامه نمي نويسد              كسي تلفن ندارد

   سرهايي كه زير بازو خوابيده اند

   پسرهايي كه خودشان را بغل كردند

   بچه هاي بي جان       دبستان          كوچك  خالي  كمي شوخ

   و اين لعنتي به چي فكر مي كند

   در كوه و دره حرف مي زنم   حرف مي شنوم

   از بازي حرف و صدا ارضاءكه نمي شوم

   من گربه ساني بودم كه گير توله سگ ها افتادم

   از كسي رو دست نخوردم            اِلا خودم

   هيزم تر به كسي نفروختم            خريدم

   راه به جايي نبردم                         بريدم

   دويدم و دويدم   به جايي نرسيدم كه ديدم      يكي بود يكي گم بود

   جادوگر پير نشسته بود                يا نبود

   بود و نبود  مسأله اي نبود

   اصل قضيه  چيز ديگر بود

   ما از سفر برگشتیم

   بخت از ما برگشت

  برگشتيم جاي اول كه نبوديم            نه   بوديم

  تو بودي و من كه گم بودم

   آن وقت ها زمين گِرد بود

   حالا روي شاخ كي مي گردد كه گاو هم نيست

   متأسفم مادر!       عوض نشده ام

   طبق معمول 10 دقيقه تأخير دارم

   تَهِ شماره سه ي بشمار سه هاي پادگان

   با يك اسلحه خالي بي زمان ولم كرده اند

   سرزمين بي من !     عشق تو جنگ است

   بي فشنگ     بي دشمن          يعني چي؟

   تمام هيجان خاكريز براي شليك است

   من با اين چه كنم     مثلاً كه مرتب بروم      برگردم

   دنبال گير مي گردم

   تنم مي خارد       حرفم خار دارد

   آهاااي       كسي نيست به مور و ملخ مخ من پاسخ دهاد؟

   پروژه ي آنها موفق شد

   از من درنده اي كه خواستند ساختند

   هي بي سيم!    من ع.ك  158    رمزهايي دارم كه ديوانه ام كرده اند

   خواستم بدانم اين قمار باز كجايش به آدم مي آيد

   مي آيد كنار گود برايم شليك مي كند

   ديده بان! اينجا ميدان چندم خط؟

   در اين درهاي گير افتاده       افتاده ام

   در شك و وسوسه ي تير خلاصي كه پايان همه چيز باشد لا اقل همه چيز تا حالا

   و همه انتظار دارند اين جوخه تعطيل شود يا اجرا

   اما هميشه معلق اينجوري ست

   به اينجا كه وارد مي شويد دست از هر اميدي بشوييد*
   دنياي من همين بود كه سردرش نوشتند

   آدم هاش روي هم پا مي گذاشتند روي كول هم بالا مي رفتند

   به مرده و ضريح آويزان مي شدند

   ما توي دربند به سلامتي عباس مست مي كرديم

   هر صبح پسرهايي كه دهانشان بوي چرك خون سيگار مي داد

مي نشستند سر كوچه به انتظار لاشه ي ماده اي تنها

 من كه نمي دانستم با من كه حالا مي دانم چه قدر فرق دارد

   اين همه نگاه شيك كه از خانه ها سرازير كنار و بار ما مي شدند

   به يكي دروغ گفته اند     از يكي دروغ شنيده اند

   و مخصوصاً به يكي بيشتر بد كرده اند

   با اين حافظه ي لعنتي  يكي تنها حق دارد حالش به هم بخورد

   حوصله هوايي در سرش نباشد  به هر چي بپرد

  -----------

    * دانته ، كمدي الهي ، دوزخ ، سرود سوم

من مریضم

   در ماليخوليايي كه من زيست كرده ام

   همه ي زن ها خيانت مي كنند جز حوا چون آدم ديگري نداشت

   در ماليخولياي من عشق من توي هر سواري پشت هر موتوري مي خندد

   در ماليخولياي من او با همه مي خوابيد براي همه مي رقصيد

                     به هر كي مي رسيد بوسه اي حواله مي كرد

   نيازي نداشت به من لبخند برقصد دست تكان دهد فكر مي كرد اسيرشم

   ميان عشق بزرگم و تمام محكوميت يك ديوار گير افتاده بودم

   و فكر مي كردم اميدي هنوز براي ايستادن غرورم هست

   نفس نفس مي افتادم        بر مي خواستم

   دوباره از نو فكر مي كردم

   ديوار كه فشار مي آورد حق نداشتم بنوشم  بخوابم

   پر از فكر هاي غير مجاز

   نبايد ابراز كنم؟

   تير     تشر    توپ         مي خورد ميان گود

   شليك مي شدم به سمت شك هاي دورادور

   همقطاري كه نداشتم تا   تكه تكه ام را برايت بفرستد

   بازي روي ميز و مانيتور ادامه داشت

   كسي بردكه خاطرات مرا در توالت اجدادي اش شاشيد

   مي داني بي بي خالي شدم    هيچ

   تمام راه نگران سرگردان به همين سادگي نبود

   مي توانم داد بزنم  من بي خيال همه چيزم      اما اصلاً اينطوري نبود

   سرباز به مافوق هايش ياد دادكه جاي او براي تبعيد مناسب است

   من كه رسيدم تكه تكه نشده بود ميان آن همه استخوان با يك يادداشت دق دلي :*

     * مدتي طول خواهد كشيد تا يادداشت هاي پراكنده ي او را جمع كنم با عنوان"وقتي آدمي را ..."و مثلاً       

           مجموعه اي شبيه يك داستان به هم بچسبانم .                                        

 

 وقتی آدمی را دله سگ ها زاییدند

  

 

     ۲ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

   يك طرف     آن طرف تر از اين خط             كسي حق عبور ندارد

                                                                                             يا دارد

   دله سگي كه مي زايد نام تمام پدران يك توله را به ياد ندارد

                                                                                    يا دارد

   نه    اين يكي ديگر يا دارد          ندارد

   جلو اين هيجانات خط بكشيد

   و تابلويي كه عبور نكنيد

   حتي به پوزه ي سگيِ ايشان بر مي خورد يا مي خورد

                                                     كه بي اعتنايي نكنيد

   روي اين ها كه پا نمي شود گذاشت

   شاعري كه روي كلمه پا مي گذارد

   جسارت خودكشي دارد

                           يا ندارد

   كسي كه نه زياد مي شنود       خط زياد مي بيند            جسارت ديگر كشي

                                                                                   يا نه

  به هر چه گل كه نمي شود پشت كرد                      يا مي شود

   خط پشت خط روي خط كنار خط                   دوره ام كرده اند

   آن كه آن طرف خط است به اين طرفي ها دروغ مي گويد

   اين كه روي خط ايستاده است حرف نمي زند

                                                                نيفتد

   پشت خط                 براي يكي معني مي دهد

                                                     كه جلو باشد

   كنار خط بيشترين چگالي انتظار براي شكار است

   اين وسط كسي برده است كه خط ها را كشيده

   اين و آن طرف پشت و كنار و روي خط هم همه دروغ مي گويند

                                                                                         لو نروند

   هر كسي چيزي دارد كه نبازد         يا ندارد كه نبازد

   و فرق مي افتد از شروع تا هر جاي اين خط كه آدم ايستاده است

   تقدس گاهي لجن             حلال زاده گاهي بي اصالت

   نژاد     خون               هر چه كه همه انكارش مي كنند يا نمي كنند           

  

     ۳   مرد افكن

 

 

   در هستي و نيستي من چيزي نيست كه يكي را نگه دارد

   به هر زشت و زيبا كه مي رسي بويي از آدم مي دهد      اِلا به من

 

   خوب             مي گفتي مشدي

   روزي كه مرا نداشت           صداي من زنگ داشت       كسي خبر نداشت؟

   داشت       نداشت        كي داشت     چي نداشت

   به شما برنخورد عزيزان من اهل حرف و حديثي نيستم

   هستم و نيستم

   ميان اين دو گيرم

   با يكي ديگر درگيرم

   از ديگري سيرم

       اسيرم

 

   از پنجه ي آفتاب گردان زرد تر رسيده تر قشنگ نازم

                                                     رو به رو         ايستاده

   پيك به دست           سرمست

   در به در مي كوبد       مشت به ديوار           سر به زمين

 

   همين جا دراز بكش در آغوشم بكش         نوش

   پرده را بكش     از سر بكش       سر بكش         نوش

   به كشيدني ام هر چي بكِش         نوش

   نفسم تازه تر

   راهت را نه كه بكش

   نوش        گفت و گم شد

 

 

 

        

 ۴ دریداخط خطی

 

سيگار را از ته روشن كرد

سه چاي براي خودش ريخت  دو تا را خالي كرد و

فهميد گيجي اش طبيعي ست

دَمَر افتاد و نامه اي به دوست دخترش نوشت بدين شرح :

 

 

هر چي از من به راهي مي رود هنوز دوستت دارم دروغ است كه نگويم مي خواهم تو آخر نفر باشي كه با من حرف نزده است براي پنج شنبه هاي كنار هم نبوديم كه دلم تنگ بشودجوري كه من بلد نيستم خودم را جمع كنم دلت را بزنم باز روي حرفت هستي اينكه اسم تو را فاش مي گويم همه بدانند متأسفم همين فقط.

 

امروز هم جمله را تند و يك نفس خواندم

همه چي همچنان گم است

كوچولوي من به خيالش من درست مثل چشم هايم فيلسوفم

باور كنيد من بر خلاف قيافه ام قلب احمقي دارم

 

 

 

  

   ۵      پيش كشي

 

 

   يك چرخ بزنيد

   نُچ!      شما به اين سايز اين دوستي نيستيد

   از سر و كولتان نيش كلمه بيرون مي زند و

   دُم در نياورده ايد اما چيزي نمانده پاهايتان روي هيكلتان به بالا راه برود تا

   بيضي كمرتان كه تا به تا ست

   اگر پدر محترمتان _ آن شب يا روز _ يك روسپي خانه_ به صرفه تر نبود؟

 

   جفتي لنز سبز       ليزر صورت     البته جراحي سينه+ لاغري

   به آنچه شد رسيديد

   اما دليلي ندارد اگر دوباره برگشتيد

   من از شما نخواهم يك چرخ بزنيد     

   

 ۶        چيزي كه زندگي است

 

   از لب ها شروع مي شود تا رگ هاي گردن

   و تمام شبي كه تو فكر مي كني تمام مي شود

   من فكر نمي كنم

   تمام خطي كه نيمه هاي من و تو را به هم سَرِهم مي كند

   معني اينكه بتپد تند تند تنم در پيچيدن تنت روي تمام من پيدا مي شود

 

   افتاده ام و هنوز نمي دانم زبانم در دهان تو چه مي كند

   - چقدر كم حرف شده اي

   نبايد مي شدم؟

   من حرف هايم را از كسي ندزديدم

   فقط حرفي نوشته اي را  از دهاني اينجا آورده ام

   كه زبان مرا بلعيده است.

 

  سَرَم گرم و پايم گير است

   دست به دست داستاني داده ام

   كه سر به سر راه به نيستي مي بَرَد

   دل به هزار راه داده ام كه بي راه نمانم

   و قشنگي يعني اين خط كه تو را منطبق بر من خوابانده است

 

   زندگي قولنجي ست توي كمر آدم ها

   و لب و لوچه هايي كه ليس مي زنند

   مال خودشان نيست

   بقيه اش سراشيبي و بالا آوردن

 

 

   در آخر؟

   من مي مانم و تو كه نيستي

   براي من است كه مجبورم باشي

 

         

  

     ۷     پرانتز هاي آدم       پي نوشت هاي قاتل

 

   سنگ به گور كسي پرتاب نكردم

   راه به جاده ي كسي باز نكردم

   فقط چشم باز كردم ببينم

   گفتيد چشم هيز ننگ بار

   سنگ بار شدم زير نگاه احمقانه تان

 

   حضار محترم!

   همين حالا كه داد مي زنم

   زير پايم از ترس زلزله به تپش افتاده است

   حتي اگر اين كُره ي لعنتي بلرزد

   نمي دانم كلماتم را چه گونه جمع كنم تا جمله اي بسازم كه رضايت بدهيد به ديوانگي من

 

 

    از اول تمام ماجرا را فهميدم

   رنگ آدم ها حاليم بود

   زبان بی پدرها را بلد بودم

  زيادي  فهميدم       حاليم بود    بلد بودم       حق بدهيد ديوانه باشم

 

    ديوانگيش بيشتر از ريشتر بود

   مي لرزاند بد جور

 

            

                

                                   

    هفت جان دارم و هنوز زنده ام

   براي اين كلمات زلزله زده چادر آوردند

 

  هنوز مي خواهند جمله اي بسازند                  رسوايم كنند       

   دست به اتم مي برم

   از تنور در نيامده داغِ داغم دست نزن مي سوزي

   اين بازي سوخت و باخت دارد          عافيت نه              مي دانم

   دست به اتم مي برم و زلزله را از سر مي گيرم

   كه اجازه ي گفتن هيچ جمله اي نباشد

   مجبوريد بي شكل حرف بزنيد  كسي نفهمد

 

 

                  

                                                         

         

          

   بقيه زير آوار مدفون شدند

   زنده ها هم دو دسته اند          ديوانه               احمق

   اولي به دومي گفت احمق            ديوانه شد

   دومي احمق بود          به اولي گفت ديوانه

 

 

كلماتي در رَحِم من بزرگ شده اند كه

اگر سر برسند همه بايد بميرید

از ترس راستي يا شرمِِ دروغ

 

 

ه هي    آقايان       خانم ها

زلزله كه آمد گرسنه ها ضرر كردند

كلمه انرژي مي خواهد

با شكم خالي براي اين همه عمل       عكس العملي نيست

حتي هر لحظه مي شود اين متن بي پايان مرا از دست بدهد

كه از ترس زمين خورده ام تا به اينجا رسيده ام

رسيده ام به جايي كه خلاصه ي اينجاست

 

خلاصه زندگي ام دو كلمه بود يكي را شما نمي دانيد ديگري از اختيار من خارج

بين من ودنياي اطرافم رابطه ي رياضي عجيبي بود كه كشف نشد

مثلاً كسي نمي داند رابطه ي 7 سال دربه دري،11سال مذهبي گري، 5سال لاابالي گري                

                                                                                                                       چيست؟

به علاوه ي اين همه كه بايد زنده بمانم

دست به دامان كسي نشوم

   لج كرده ام و چوبش را مي خورم

   خودش خواست          بگذار بگويند

 

   بله          من اقرار مي كنم از آدم ها نترسيدم

   اقرار مي كنم دنبال درد سر بودم

   اقرار مي كنم        تنم مي خاريد

   اقرار مي كنم         آدم كُشتـ ـــــــــــ

   اينجاي دادگاه سانسور مي خواهد

   علني اگر باشد آسمان به زمين مي آيد[1]

 

   مي كشتم كاش

   عرضه ي قتل هم نداشتم

   در جايگاه كسي ايستاده ام كه آزاد خوابيده است

 

   بند اول تبصره ي صفر: مقتول مظنون است            محكمه راضي نيست

   بند اول تبصره ي يك : متهم محكوم است             حاكم حاضر نيست

   بند اول تبصره ي صد : شاكي ديوانه است              باقي بيمارند

   بند اول تبصره ي هزار: اعدام لازم است                 عدالت پايدار

 

  

   تن به حكم همه ي محكمه ها نمي شود داد كه من دادم

   كار از هيچي بر نمي آيد كه از من هم

   به دادگاه با شليك شعري خاتمه دادم و اين كافي نبود

 

 

   تمام پتانسيل خود را به كار گرفتم كه اين شعر اتفاق نيفتد       افتاد

   روي زمين نيست كه راه مي روم

   دستم به طناب آسمان هر جايي است[2]

   بعيد نيست همين فردا توي ميدان وسط شهر

   هفت تيري به جمجمه ام بچسبانم و    انأالحّق

 

 

   من در شكل انتزاعي مادرم تازه به دنيا آمدم كه روي ديوار ها بنويسم :

   زن دو حرف اول زندگي             دروغ محض

   هنوز اين كه مي نويسم نبودم

   هميشه نقش حيوانات منفي بودم

   داخل پرانتز نگهداري مي شدم

   حقم بود داد بزنم     وحشي باشم        درنده هم

   حتي شاخ و دُمم تا پرانتز بغل دستي بيرون رفته

   و دست خودم نيست اگر مي گويم         عرّبده

 

   وقتي عربده مي كشيد پرانتز ها مي لرزيدند

   كلاه از سر الف ها مي افتاد و كلمات بي شيرواني مي شدند

   آنقدر خيس كه از شلوارشان آبرو مي ريخت

   ترس گاهي پرانتز ها را باز مي كرد

   و همه مي ريختند بيرون

   آنقدر به سرم مي چنگيدندتا برنده زنده بماند و

   روي صفحه ی خالي از سكنه حكومت كند

   كوچكتر ها كه بزرگتر شدند

   قبل از كلاس عربده توي پرانتز مي رفتند

 

   مادر سر برداشت: بچه شيرم حرامت اگر راست گفته باشي[4]

 

   چاره اي نبود نوشتم   اينجا فقط من بلدم عربده بكشم

 

   و عربده چنان هولناك بود كه همه چيز به هم ريخت

   پرانتزها شكستند   چه كيفي داشت آزادي

 

 

                  

       

                               

                                      

 

 

 

  

   من تازه به دنيايي مي آمدم كه تازه به دنيايي مي آمد كه تازه نبود

   از قبل چيزهايي براي پرسيدن مهيا بود             چيزهايي براي پوسيدن

   در حساس ترين لحظه ی زمين انفجار يعني تولد آدمي كه

   هنوز خون زاييدن مادرش را حس مي كند و

   رنگ او را نمي بيند

   من بي راه آمده بودم            بي راه آدمي بودم             بي راه  ـــــــــــــ

   به دنبال كلمه اي بودم كه دنيا را در هم خلاصه كند نبود

سخت بود به اينجا رسيدنم بازگشت هم نتوانم      چه كنم

دست خودم نبود   بي راهه  پاي پياده پيرم كرده بود

تمام شب در خيال روزهايي بودم كه اصلاً نبود

همه چيزم را به هيچ چيز دنيا نمي شد ربط داد              دردناك بود

 

   بالاخره زمين لرزيد      يا نه نمي دانم

   من از ميان گور دسته جمعي گزارش مي كنم

   اين ها كه مي بينيد يا روزي ديده ايد

   يك تجربه بيشتر از شما دارند                   لااقل يك بار بيشتر مرده اند

   و هنوز مي ترسند چشم به راه بمانند        حرف بزنند         كتاب بخوانند

   به خيلي چيزها فكر نمي كنند

   با خيال راحت خوابيده اند قرار است به چيزي اعتراض نكنند

   من هم كه فكر مي كنيد زنده ام اصلاً اين طوري نيست

   شاهد هاي زنده و مرده فراواني دارم كه حاضرند از چنگ شما آزادم كنند

   در آخر اعتراف مي كنم من قرار است آدم بكٌشم(بشوم) *[5]

 

 ---------------------------------------------------------------------------

*در يادداشت هاي نويسنده جملاتي ضعيف،كليشه اي و احمقانه وجود داشت و گاهي وسواس زياد در انتخاب يك كلمه كه چند بار خط خورده بود يا به صورت هاي مختلف داخل پرانتز شده بود تا بعداً يكي انتخاب كند و به تكاملش برساند.معمولاًمن شخصاً از ميان آنها يكي را بدون شرح و پرانتز انتخاب كرده ام اما اين مورد را ديگر نتوانستم.

 

 

[1]  اين ها هنوز نمي دانند زمين چيزي جدا از آسمان نيست هميشه فرق مي گذارند بين آنچه هست با آنچه هست.

[2]  آسمان كه به زمين چسبيد آدم هاي كم گرانشي مثل من معلق ماندند خارج از هردوبه هر جايي كه ممكن بود آويزان شدند.

[3]  متفاوت انديشان در زمره ي اقليت وحشي دست و پا مي زنندبه چيزي نمي رسند به اكثريت طويله مي افزايند پس طبق آماري كه كسي نگرفته درصد رجاله هاي بالاي سي سال حتماًبيشتر است.

 [4]  داخل پرانتز ها براي عبرت ديگران به دنيا آمدند آغوش پدر و مادر را نفهميدند    اگر اينها جاي آنها بودند مگر چقدر مي توانستند براي بچه هاشان فقط بگذارند.

[5]   مي خواهم دست از سرتان بر دارم كنار پنجره بيارم به صرف حرف هايي تازه

همه چيز دروغ بود و ما مي دانستيم چي به هم مي بافيم

كمي كارهايم كه سر و سامان بگيرد مي خواهم يك گوشه ي تنها زندگي كنم بعدش دچار اختلال حواس بشوم تا داشته و نداشته هايم برابر بشوند.

 

 

  ۸        تا بي   تا تو

 

 

   به جاي اين دست ها كه مال كسي مي توانند باشند كه مرا هم

   مال خودش نمي تواند بداند

   چه چيزي بنويسم كه به آن دستبند بزنيد

   بزنيد به كوه و راه را گم كنيد و دست آخر هيچ

   مثل چشم هايي كه از همه ي من خالي شدند روي دلم

 

   از هر جاي اين تن كه من تن به ذلت مي دهم ناني مي شود قرص كرد

   چاهي كه دهانش چفت نداشته باشد

 

   با كليد هم نمي خواهد وارد شويد خانه ي بي در وديوار به روي همه باز است

 

   به جاي داد از زدن داد مي ترسم

   مي ترسم راهم را بگيرد     فكري براي شليك به مخش اصابت كند

 چه دارم   كه تَهِ ديوارجاسازي قلبم بنويسم

   تا بي راه            از لاي در  ورودي بشوم            نه ندارم

   نه ندارم               آره نمي دانم            به جاي اين دو حرف قطعي چه كنم كه

                                                                                     وقتم را با آن صرف كنم

   حال      گذشته           آينده اي كه همه برايش نقشه مي كشند

   مگر آنكه نمي داند به جاي اين حرف زوري چه بگويد كه برايش صرف كند

   او كه مي داند به جاي اين لب ها چيزي نيست بنويسم كه مزه ي لب ها بدهد

 

   گاهي مجبورم به جاي تنهاييِ دلم آه دلم               درد بكشم فقط

   يا داد بزنم    دام بيدام دام       كه شكلي از واقع نداشته باشد

   اين جوري كسي نمي داند به كجاي زمين بند شده اي

   مگر آنكه نمي داند زمين چه شكلي خاك شده است

   يا اين همه در دام   سرشاري از حرف         دلشان به چه خوش است

 

   تكليف من كُلفت تر از آن است كه برايش تعيين كنيد

   لذت از هيچ بردن ساده تر از هيچ شدن نيست

   بودن اجباري به نام و رسم مي انجامد و شكستن كه

   هنوز كسي نمي داند چه شكلي است مگر آنكه شكل هم نگرفته است

 

   مشكل من اَشكال موحش يك شب و چند شب نيست

   سرِ درازي دارد اين قصه به شكم خودش فرو رفته از بيخ گوش ما بيرون

   همه ي زيان زائو براي اين بود كه ما بيرون شكم خودش بوديم

   و مي توانستيم چند ساعته فارغ شويم از هر چي بي خون و هلاكت

   و اين به انجام بدي نبود

   مگر اينكه بيرون او درون خودمان حلقه شويم و هوار بكشيم تا دنيا دنيا را از

                                                                                                اين حلقه ببينند

   اما نمي شود اين را همه مي دانند مگر آنكه نمي تواند بداند كه او هم مي تواند بداند

 

   در دانايي يك زندان هر چه بگنجد اسيري است ديگر هيچ

   مگر چيزي كه به چيزي اش نرسيده است

   در اين بازي ناداني از ماست

   روي ديوار سلول ها خط و نشان نمي كشيم روزهايمان بگذرد

   قبل از همه تمام مي شويم جز آن كه تمامي ندارد          ندارد راهي جز این كه ادامه بدهد

   هركي به اين راه نيامده بزرگ مي بيند فكر مي كند

   مثل ما كه از همه جور حرف و حساب باد شديم تا اين همه بزرگ

   و دنيا را اين همه كوچك مي بينيم اما راحت در آن جا مي گيريم

 

 

   من هم در شكم خودم بودم            بيرون از حدود نبودم

   مي شد به هرچه حال         حال داد

   قطعيت به شكل دروغي مهربان بر همه چي سايه داشت

   (براي حرف ها همه چيز به هم مي رسد باز هم ناتمام است)

   يكباره من و اين همه بي دست و پا از همه چيز بيرون زديم

 

   اين همه بي دست و پا را نمي دانم اما من

   بودنم به دستي بند بود كه دستبند بود

 

     ۹      بي تا     بي تو

 

   دست مرا رها كن

   از بازي شادي _غم فراري ام ده 

                                                                                                                                                                                                

 دستش در دست من چه می کند

  چه داغي چه نزديك مي شوي فراري ام ده نمي خواهم

   از پنجه هاي من كاري ساخته نيست      نيست كاري كه ساخته نيست

   مثل شب چه مي كني دراز به دراز روي تن من تب مي كند آخر

 

   از دستش دادم   با تمام آدم هاي زيبا و لال از دستم رفت

   حالا بي سرگرم آره _ نه    نشسته ام به انتظارش كه هيچي          

 

   من بر نمي گردم    نمي گردم به جايي كه تو قدم گذاشته اي

   از اينجا برو مي پوسي ها      برو  و  برنگرد

   برگردجاي اول كه نبودي         نبودنم را ببيني

 

    از برگشتن او و من كسي باخبر نشد  

   جز بوي كوچه اي كه هر دو روزي بي هم گذشته بوديم

   گذشت    همه چيز به جاي اول  برگشت

   و او ديگر نه او و من اما همان من  حتي شبيه تراز من

   دست مرا رها كنيد     سر به بيابان نمي گذارم    

   آدم ها كه يك جور بودند      صبح وشب هم  كم كم  يك جور شدند   من هم همان جور       

   جور ناجوري نيستم

   مگر نه اينكه وقت و بي وقت از اين سر خيابان تا آن سر به كوچه راه مي افتم

   توي راه با خودم حرف مي زنم به سرم را بر مي گردانم      مي خندم

   بخند     من ديري ست يك دل سير خنديدن تو را نديده ام   

   بخند و مست بخند كه مي خواهم وقتي نيستي مثل اينكه هستي باشي

 

   اين دست بند را باز كنيد

   دست مرا رها كنيد  قول نمي دهم    اما فكر بدي به سرم نمي زند

   تو دست مرا بگير   ببر همان جا كه ديگر فرقي ندارم با كسي

   نه      دست مرا بگير   بخند    با خودت  حرف بزن

 

    مصدر بي to منم                           مصدر to دار تويي  

   مصدر بي من منم                          اين منم در مي زنم

   مصدر كم رو تويي     مظهر آبرو_ منم ؟      منصب بي نون تويي      

                                                            مصرف و اسراف منم

   در تو همه  تو در تو است              در من همه چي در جو است        

          شَلَم شورباي شب تويي                     بستر بي خواب منم

    مشعل خوش ساز تويي          شعر بي جواز تويي                الهه ي نازـــــــ كيه ؟

   مَحرم و مُجرم خودم              سيخ لاي جرز خودم                  نشئه و گيلاس تويي    

                                                                         مشروب هفت سال منم

   حاصل پولداري تويي       بچه ی روداري منم        منظر بيماري تويي   

                                                               يك سَرِ راهي كه منم

   من نه منم بر در زنم              نه بگويي تا بشكنم

  

 در را باز كن قشنگه مرضم عود كرده همه مي دانند ما نمي رسيم اين كه ساز و شعر نداره

   ببين اين پنجه ها از كندن سير شده اند براي جان كندن آمده اند

   آماده اند تا هر چه را از سر راه كنار بزنند

   تو كه نيستي            نيستي كه پيدايت شَوْم

   عشق كرده ام به سبكي ليلي مجنوني پيدايت كنم قلبم را از رگ و ريشه

   در خانه تان آويزانش كنم    چيكه چيكه تَرْك        و بميرم

   عشقم گرفته       بگويي نه        تهديدم كني         باز برمي گردم                باز دري كه بسته

   هي يار خسته                رو ابر نشسته                چشماشو بسته

   نمي خواهم ببينمت به هم برسيم كه چه          از آزار تو تازه ام

   حتي با صورتي چروك            ريشي اين هوا پوستيني به سبك قرن ها پيش

   ايها الناس!                     من فقط براي نه گفتن او مي ميرم

 

 اومرد  و ديگر كسي نديد برگردد

   عده اي فكر كردند به سبكي پاك عاشق شده است

   عده اي فكر كردند      ديوانه است

   عده اي فكر كردند           و عده اي فكر نكردند

                          

 

 ۱۰          وقتي ساعت خواب ديد

 

   ساعت سه و چند دقيقه واين همه ثانيه كه مي روند  مي آيند   

   نقطه ي شروع كه گم شد    رفتن از يك جا بد است ماندن در يك جا همينطور

   ما در حال دور زدنيم   در حال حال

   سر اين سكو سه نفري به مذاكره اي تكراري  مي نشينيم كه مي دا نيم بي نتيجه است

   مي نشينيم تا بدانيم

 

 

   (هي)    

                 آبي كه به پرنده نمي دهيد هشدار مي دهم

                  از دنيايي كه نمي ترسيد          بار مي بَرَم

                  تنهايي را از تن مي درم

                  به جايي كه مي برم

                  فكر نكنيد خرم

          ـَـ م

  

   

     (ها)

                   پرنده كه آب مي خورد هشدار مي دهد

                   از دنيايي كه بار مي بريد حال دارد

                   به گَله اي كه شماييد    تنهايي نمي دارد

                   مي داند خريد تا زير دستش مي بريد

                   آخ  سَرَم نمي گويد

                   خدا اگر غايب باشد بزرگتر است

                   قشنگ ترين پرنده اي است كه فقط توصيف دارد      نمي بينندش

     (هو)

                    پاك غايبي      بودن نمي داني  

                    توصيفي كه همه را واهي كرده اي  

                    واهمه از تو دارد هر چه دارد جسارت از گناه       خون دَلَمه اش از ما

                    سكسي شده اي    آبدار        لذت بيشتري اما  كه     نمي بينندت

                      

  

 ۱۱         دعوت هستي به صرف چند فعل

 

 

   مي آيند         مي نشينند

   مي گويند نمي گويند         مي روند

 

 

   آمدند        نشستند

   گفتند         رفتند نرفتند

 

 

   شنيديم آمديم           گفتند ديديم

   خواستند نگفتيم نرفتيم ايستاديم

 

 

     ۱۲     مرخصي

 

   سر راهت نشستم

   كلاه را برداشتم

    بر سرم گذاشتم

   تو را نداشتم

   با آنچه داشتم برابر بودي

 

 

       ۱۳   تلف ها

 

 

   چقدر پشت ابري به شكل خرس خم شد

   تا از يك گوشه ی هوا دست دراز كند

   و من اين پايين

   اصلاً نفهميدم زيبايي اش در كجاست

   ماه     فاحشه ي آغوش همه ي شاعران بود

 

 

  ۱۴     تريبون آزاد

 

   سه حلقه گور براي من       چشم هايم        وشخص غايب  

                      ملت همه كف زدند

   يك به يك از در به دري به دريم

                                                            ملت همه تُف كردند

   يال هاي مرا كه مي بينيد

   اسب جانداري ست از رسته ي چند پايان

   حاوي لاس       اصالت      ومقداري شيهه

                                                              ملت كمي ترسيدند

 

   از ياد من بادا باد كه تو يادت نيست

   اسم كوچكتان را به ياد آوريد

   اسپرم ربات در ران هاي شما جاري ست

   به زودي در جهش فرو مي رويد

 

   در روم خالي من و تو يك شكم برآمده كه رو دستمان مي ماند

                                                                                   گفته باشم

   البته اين سايت مشكوك به نظر مي رسد كه

   نه     بنا به دلايلي بنده تا اين لحظه سه وچهل دقيقه ي بعد از ظهر 29 ژوئن 2004

   هيچ نوع رابطه اي اعم از مشروع يا نا مشروع نداشته ام

                                                             ملت همه كيف كردند  به چند دليل

 

   اول اينكه حس كردند معصومم واز آن ها گوسفند تر

   دوم اينكه در مورد من اشتباه كرده بودند

   سوم اينكه نتيجه گرفتند من يك مبارزم

 

   حلقه ي چهارم را براي تو كندند شبانه

   تا سرِ گور من مست كني در آن دراز بكشي       آرام بگيري    

         

 

 

     ۱۵     بعد از اين همه مكان  زمان

 

   شكسپير يا حافظ خيلي فرق مي كند كدام يكی

   آمده بود به سلامتي مطرب و معشوقه

                يك دو  پيكي بزند

   نگاهش به قيافه ي شبيه حالاي من افتاد كه

                                      عجب زمانه اي شده

   چقدر مردن مي خواست تا بفهمانم هر چه هست هست

                                                                     عجب ندارد

 

   تو يا من خيلي فرق نمي كند            كي ادامه داشت

   در نفس نفس هوس هاي يك پرنده كه به اندازه ی او بال داشت

   بالا مي رفت و

   چقدر جان كندن مي خواست تا بفهماند

   چقدر دوستت دارم هايت را دوست دارم عزيزم

 

 

   ۱۶       پاييزشبي

 

   بعد از وقتي كه تلف كرد

   ديد هنوز خيابان است كه  مي بيند  جايي نيست  سر كند

   شما باشيد چه مي كنيد

   طبق يك محاسبه ي ساده به اين نتيجه نمي رسيد كه او رسید ؟

   اگر دو بليط اتوبوس ايستادن سه سيگار دود شدن كوچه اي در آن طرف

   و يك اسكناس به نرخ این روز ها  هزار تومان

   سر بي شام به پاركي نمي رسد كه سر صبح كمي سرما حال كند

   در مجموع 12 ساعت ديگر هم زنده مي ماند

   شما باشيد چه مي كنيد

   لابد همين جوري مثل او مي خنديد             يا نمي خنديد

 

 

 ۱۷          من و تو و شخص غايب

 

   به كناري كه مي نشيني

   كنارت نمي نشيند  فروغ دراز كشيده

 

   پسر كجايي ؟        پيدايت نمي شود

 

   راه را بسته اند خانم دو شمع نيمه تمام يك دسته گل شيك

                                                          قرمز بي نام نايلون پيچ

   تو كه از ته تهِ شب حرف مي زني

   من مي زنم به چاك چاكت مي كنم

   كه اسكلت تو را در آورده ام از تنم كَندم و كنار رفتم

 

   ما دو نفر _ به نفر سوم كاري نداريم _ حرف هايمان را مي ريزيم

   روي سگ سفيدي كاغذ

   كه بالا بيايد گاز مي گيرد پاچه ي زمين يكپارچه ديلم است و دروغ

   اين را كسي مي توانست بنويسد كه شبيه تو

   چشم هايي به اين هوا  نه زيبا  نداشته باشد كه چي

   مثل كلماتي كه حالا سر مي رسند سر هم رديف مي شوند هيچي

   و جان مي گيرند كسي محلشان نگذارد

 

   آيا هرگز رسيده اي به تو فرصت داده اند كي هستي ؟

   شما گل نياوريد        فقط راه را باز كنيد

   نمي شود نه              در ظهير الدوله كلاسيك ها سر و گردني بالا ترند

   ايرج ميرزا هم كه نيشش باز است

 

 

     ۱۸      دروغ هايي كه دركم نكردند

 

  

   براي دروغ هايم تاواني ندارم كه پس نداده باشم

   پس بگذاريد حسابي پاكتان كنم

   شما از طرف من مورد هيچ لطفي نبو ده ايد

   در طرف هاي من كسي را نمي شناسيد

   با من در معاشقه اي شركت نداشته ايد

   و قرار نيست كسي شبيه شكل و اسم مرا به جا آوريد

   ها !       به جا آوردم          پسري كه مي خواست متفاوت باشد

                                                              حتي در رمانتيك هاش

   

 

   اخطار مي كنم

   هر گز با طناب هاي  همه چيز مني       تو با همه فرق داري            به چاهِ دلي نزنيد

   وگرنه خواب هفت گاو هيولا و هفت سال تا نفس آخر كابوس

   مي ترسم  مي ترسم       هي نميرم  نميرم     لندهور پيري شَوَم

   زير دست و پاي  اين ها جمع ام كنند

   همين آدماي مثل هر جاي ديگر

   از سر هم بالا مي روند

   زندگي را سر هم بندي تحويل مي گيرند

   تا شب سگ دو مي زنند

   سرصبح سگ دو مي زنند

   در خواب             سگ دو

   توي ايستگاه        سگ دو

   توي شهوت         سگ دو

   سگ ــــ دو                   سگ ـــــــــــ دو

   سگ ـــــــــــــــــــــــــــ دو

 

 

 

   من بيچاره تر از آن نبودم به دست و پايم حنا ببنديد و

   مُهر ننگ عاشقي بر پيشاني ام

   هركوچه شهرم از من فكرهايي به يادگار دارد كه مي خواهد بتركد

   كوچه ها چه مي دانند   صداي پا با صداي پا فرق دارد

   همين طوري ما را در خانه و خيابان پرت مي كنند

   من از يك خط - فاصله ي نزديك با شما حرف مي زنم

   حريص مستي چشم و لبخند لب هايي هستم

   كه مي گويند

   همه چي را فراموش كن

  

 

   ۱۹         سرگذشت نوشت

 

 

   معمولاً اين طوري اتفاق مي افتد

   يكي مي گويد همه چيز را فراموش كن

   ديگري همين كار را مي كند

   كسي مي بازد ديگري هم شاد نيست

   پايان ها به اين جور چيزي شبيه هم اند

   اين طبيعي نيست كه دو نفر با يك نفر اشتباه گرفته شوند

   پس من تنها اينجا مي نشينم تا نفر دوم بيشتر از غيبتش بگذرد

   بعد يك سال به عمر همه ي موجودات اضافه شود

   بنا براين  اتفاق  افتاده است   و انتظار بي معني ست

   من چه كنم يكي را مي خواهم نيشش بزنم و يك سال بي هدف به او و

                                                                                  خودم اضافه كنم

   من اگر بچه پولدار بودم يا قاتل حرفه اي مي شدم      يا مصلح جامعه

   

 

    ۲۰       طبيعي است

 

   دكتر جوان از تونل اتاق عمل گذشت

   چند شكم دريد    چند كيسه چرك كشيد

   خون كه فواره مي زد

   دكتر جوان فرياد زد :ديگر از خون و زخم ننويسيد

 

   دختر جوان از پل چهار عمل برگشت

   براي هر كدام خوابي مغناطيسي معادل مرگ

   سيگنال و تپش امواج ديجيتال نقش مي بست

   از آن دل ها  كه پشت شيشه ها مي آشوبيد

 

    به عنوان كارشناس فني از شما مي خواهم

   براي تجهيزات اتاق عمل فكرتازه اي بكنيد

 

 

 ۲۱         جامعه شناسان

 

   من روي زمين وول   مي خوردم    زمين

   زمين روي هوا باد كرده بود  هوا

   تو توي شكم مادرت نا مشروع مي نمودي   شروع

   به آنچه پيش رو داشتي فكر نمي كردي  بگو

   بچه اي بودي كه اگر شانسش مي گرفت

   برخلاف نظر اجتماع  بزرگ مي شد    خلاف

   يا سرنوشت محكومي كه در انتظارت بود     نبود

   من همچنان روي زمين

   رو به هوا

   كه چطور مي شود به داد يك روسپي خانه به اندازه ي تهران رسيد

   و تو اگر شانست مي گرفت

   مي توانستي اصلاً نيايي    كجا

 

   با نيروي از دست رفته بودم ادامه ندهم

   ديگران درهم شل و ول   توليد مثل

   من هم تو بودم هم ديگران       اصلاً باخته بوديم هر دو نيمه

   تو اما عجله داشتي  

   پا بگذاري در دنيايي كه به انتظارت چشم هاش از سو افتاد به خاك

 

 

   آنها در موردتو اشتباه   نمي كنند تباه

   سرنوشت تو را از پيش رقم مي زنند    نوشت

   آنچه به تو بسته اند جدا كني        نشد

   تنها زماني از اثبات نظريه شان دست مي كشند       كشيد

   كه شا نست بگيرد دنيا نيايي                 گرفت

   من هم با تمام نگراني هام آدم مسئوليت پذيري نيستم كه چي

 

 

 

     ۲۲      روايت خطي متوازي

 

 

 

   مادر بزرگم كرد    كاري كه شايد از كسي ساخته نيست

   بچه ي هفت روزه را داد دست پدرم بيرونش انداخت

   دو هفت روز بعد بچه نق زد    نق زد    تا مُرد

   پدر شب ها گريه مي كرد

   فكر مي كرد ما خوا بيم نمي فهميم  چقدر تنهاست            درست فكر مي كرد

   بچه زير آوار هفت روز هفت روز مي شمرد

   اگر روي زمين بود حالا مردي شده بود   

   آنقدر شمرد تا روزها تمام شدند

   بعدش شب ها را مي شمرد

   گير خدا و جن و پري ها افتاد

   دعا كرد       دعا كرد      نشد

 

 

 توي آن شب ها خا طر خواه هم شد

   فكركرد چه اشكالي دارد   بين مرده ها عشق عاشقي

   كسي  نفهميد       هي نامه نوشت  هي خودش خواند    هي پاره كرد

   نه را كه فهميد    به هرزگي زد          هر كسي رسيد    نه نگفت

   يك ماه خوش يك ماه نا خوش

   حساب كه از دستش در رفت                   سر باز بود

   سر نه  باز  زد نه فرود آورد

   زد و يك كله ي پر از كتا ب شد

   شعر داستان  فلسفه  نيچه  فوكو  فرويد  هدايت  چيزهايي از اين دست   

   به اندازه ي خودش كه فهميد دست از سر دنيا و آدم هاش برداشت

   از ته دل از مادر تشكر كرد

   فكر كرد :

          چه خوب شد كه همين جا بودم

          و گرنه روي زمين چه بلاهايي سَرَم مي آمد

 

  

    ۲۳      پنج شنبه لعنتي مهر 1382

 

 

   زبانم را تيز كرده بودم

   ته مانده ي دوستت دارم ها را از لاي دندان هاي تو مي كشيدم

   آنقدر كشيدم كه خون آمد زمين را گرفت

   يك كُره ي قرمز شد   تند شد در راه شيري

   بعدش چيزي دست غيبي توپ را گرفت

   پرتش كرد سر جاي اول

   تو كودكت را شير مي دادي

   و او آنقدر چاق شد    تركيد

   سفيدي شير     سرخي راه قبلي را گرفت

   در راه راه  شير و خون  بود كه من فهميدم اصلاً خواب نبوده ام

   و اين هذيان را در بيداري با سلامت كامل روحي و جسمي به ثبت رسانده ام

 

 

 

  تكيه دادم به ديوار

   كبريت كشيدم

   چيزي براي فكر كردن نبود               شايد چيزي نبود

   ما گيج شده بوديم

   و من كاملاً بي حسي ران هايم را حس مي كردم

   مثل لمس فضاي خالي كه از بي لمسي چيز ها به آدم دست مي دهد

   بعدش كله ي من بزرگ شد بزرگ تر

   قيافه ام كارتوني

   كله ام شكافت و رگ هاي پيشاني ام تركيد

   مُخم از هم جدا شد چسبيد بالا

   روي تمام سقف كرم ها مي لوليدند

   و آدم هاي دور و برم يكي يكي كله هاشان همين طور شد

   و من در نهايت سلامت روحي و جسمي

   اين ها را به ثبت رساندم

 

  

   ۲۴       شلاق كش _ معاشقه ي جلاد و مجرم

 

 

   با رقص ات شلاق بزن

   از اين لحظه به هيجاني بیشتر نمي شود

   از دست تو هر چه مي خواهم    شلاق    بزن

   مستم   در تنم فكر صداي شكستن  هستم

   در بطن زمين لرزيدن          در بطن زمين لرزه ديدن

   تو بر سنگ قبر من به لرز    برقص

   رقصي با تمام لرزش با رقصِشِ تمام

   رقصارقص تو را من مرده ام

   وحشيانه در تمام رگ هايم        در تنم بپيچ          شلاق

   بر سنگ سينه ام      برقص        تمام نشو

   خون در لحظه ي تمام زيبا         پيداي يكپارچه صدا        برقص

    بسوزانم در جاز تمام زمين        زميني شو    تند تند       تپ تپ

   از پا نيفتي  نه   تمام نشو            در دهانم نفس بكش

                                                   بكش نفس

   پيچاپيچ در من عميق تا هر چي نفس بكش

   نه نفس بكش

   نفــ  س        ن      فس        هس       س     هه         هه

 

 

  ۲۵       روايت خطي متنافر

    

   بعضي از پنجره ها به جا يي باز نمي شوند

   بعضي از پنجره ها يادشان رفته پنجره اند

   بعضي از پنجره ها به فكر نصب پرده اي براي پنجره ي مجاورند

   بعضي از پنجره ها تا  آخر با يك دستگيره خراب سر مي كنند

   بعضي از پنجره ها منتظر دستي براي گشودنند

   بعضي ازپنجره ها صبحانه را از برنامه ي روزانه حذف كرده اند

   بعضي از پنجره ها خانه را به اجاره گذاشته اند

   بعضي از پنجره ها فقط از لاي پرده نگاه مي كنند 

   بعضي از پنجره ها ترجيح مي دهند بسته باشند

   بعضي از پنجره ها ميل دارند فرو بريزند

   بعضي از پنجره ها اين جمله ها را مي فهمند

                   اين ها را جدا كنيد مي ماند بعضي از پنجره ها

                                                كه هنوز ساخته نشده اند

  

   ۲۶       بن بست

 

  

   قدم در راهي گذاشتم كه سر از حادثه در آورد

   رفيقي كه تا نيمه راه بود

   جاده از لعنتي ابدي مي گذشت

   سر از سوراخ شيطان در مي آورد

   آجرها روي هم خانه مي شدند خانه ها روي هم آدم مي خواستند آدم ها روي هم

 

   او تنها بود تمام شب               و يكي نبود            بنشيند به چشم هاش زل بزند

                مي خواست         اين يكي را در ببرد    از مهلكه بگريزد

   من زياد يادم ست             از اين بن بست       كه اگر مي ديدندت

                               مي خواندند به چه كار آمده اي

   من يادم است و دختر هايي كه جاي امضا      لب هايشان را

                                                                    پاي نامه ها  گذاشتند

 

   بشريت از ديوار و ما كه كوتاه بوديم پريد

..............               اصلاً يادم نيست

 

   ۲۷         تق توق                

  

   افتاد از سر به ته مي افتاد         تا گيج شود روي دل هركي كه پا ندارد

   برخاست    از نو  برمي خيزد   اطراف را نگاهي مي كند همان افتاد مي شود

   ناگهان        غير مترقبه ظاهر مي شود   باز گم مي شود

   نجار يك شب تا روز نمي خوا بد تا پاي چوبي افتاد را بسازد

   و افتاد يك روز تا شب   تق  _تق   دو تا يكي دو لا مي شود

   تا گيج خوابش مي رود

   خواب از نو  حادثه اي مي آفريد كه يك روز او را حالي ديگر كند

   حالا به اين اميد مي خوابد كه ديگر بيدار نمی شود

   نمي شود فقط منتظر يك اتفاق است وگرنه همان حالا مي شود

 

   سعي كنيد نبينيد

   دختري را كنار خيابان مي بينید   بربري داغ به دهان گرفته

   با وجود لب هاي قرمزش يك پايش بلند تر است 

 -------------------------------------------------------- 

    دو شعر پایانی ۲۸و۲۹  کلیک کنید